طوفان دیگری در راه است...

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.

توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم. انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم، ‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.

جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني. تو زيركي و مؤمن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند.

از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت. ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم، ‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم

به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود. آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد، ‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را. و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

********

دنيا كه شروع شد زنجير نداشت ؛ خدا دنياي بي زنجير افريد.

ادم بود كه زنجير را ساخت؛ شيطان كمكش كرد.

دل زنجير شد؛ زن زنجير شد. دنيا پر از زنجير شد و

ادم ها همه ديوانه زنجيري!!!!!

خدا دنيا را بي زنجير مي خواست. نام دنياي بي زنجير

اما بهشت است.

امتحان ادم همين جا بود.دستهاي شيطان

از زنجير پر بود.

خدا گفت : زنجيرهايتان را پاره كنيد. شايد نام

زنجير شما عشق است.

يك نفر زنجيرهايش را پاره كرد.نامش را

مجنون گذاشتند.

مجنون اما نه ديوانه بود و نه زنجيري. اين نام

را شيطان بر او گذاشت.

شيطان ادم را در زنجير مي خواست.

ليلي؛ مجنون را بي زنجير مي خواست.

ليلي مي دانست خدا چه مي خواهد.

ليلي كمك كرد تا مجنون زنجيرش را پاره كند.

ليلي زنجير نبود. ليلي نمي خواست زنجير باشد.

ليلي ماند.

زيرا ليلي نام ديگر آزادي است

 *******

سلام به همه دوستان عزیز . مدتی هست که خاکستری اینجا پیداش نیست ولی من نمی خواستم زیاد صداشو در بیارم  اما بلاخره شما که می فهمیدید . راستش برام ایمیل زده بود که کامپیوترش خراب شده و نمی تونه بیاد و الان هم که موقع امتحانات ترمشون دیگه سرش حسابی شلوغه . دوست نداشتم که یه نفری ادامه بدم . از یه طرف هم از این قهر کردن های وبلاگی خوشم نمیاد به سرم چند بار زد که اینجا رو تعطیل کنم ولی انگار دیگه نمی تونم نمی دونم چرا حس می کنم دیگه حالا که راهی رو شروع کردم باید تا آخرش برم و بیشتر از همه به خاطر حضور دوستای خوبی مثل شما در کنارم بود .

بگذریم روضه نخونم . این مطلبی که اول دیدید خاکستری تو وبلاگ قبلی ما نوشته بود گذاشتم که هم یادی از خودش بشه هم اونایی که این مطلب رو نخوندن اینجا بخونن .

*******

روز برفی :

و من سفیدی برف را

و زلالیت آن را دوست دارم

انگار با من حرف می زند

خوب که گوش می کنم صدایش را می شنوم

با من اینطورا نجوا می کند :

سفیدی را در آغوش بگیر و تا آسمان برو

این رحمت پروردگارت است می دانی؟!!!
نمی دانم پاسخش را چه بگویم

اگر بگویم آری دروغ گفتم و اگه بگویم نه ...

شاید سفیدی را به همین دلیل رنگ خوشبختی می دانند

زیرا که فکر می کنند هر دو آنها

از جانب اوست .

و این طبیعت چه صداها در خود نهفته دارد و ما چه گوش های بسته ای داریم !

چند روزه که بیشتر جاها پر برفه من هم از موقعیت استفاده کردم و چند تا عکس گرفتم امیدوارم خوشتون بیاد البته عکس زیاد بود ولی اینا گلچینه دیگه قبول کنید

  **********

درس زندگی:

هرگاه گرفتن تصمیم مهمی را دشوار یافتید

بدانید که علتش فقط یک چیز است :

نداشتن تصور روشن از ارزش های زندگی

******

در آخر 

 گم شده بودم بی‌آنکه به اداره آگاهی زنگ بزنند . گم شده ‌بودم بی آنکه مادری روی لباسهايم بگريد يا پدری دور تا دور اتاقم قدم بزند وسيگار بکشد. گم شده بودم بی‌آنکه برای يابنده‌ام جايزه‌ای گذاشته ‌باشند، زير ملحفه‌های بيمارستان را بگردند يا کشوهای سردخانه را يکی يکی بيرون بکشند

...

و همچنان که می رفتند ، او [عیسا مسیح] وارد دهکده ای شد . و زنی به نام مرتاه او را به خانه اش مهمان کرد .

مرتاه خواهری به نام مریم داشت که پیش پای عیسا نشسته بود و به سخن او گوش می سپرد.

اما مرتاه که گرفتار خدمت به او بود ، بر آشفت . پس به کنار عیسا آمد

و گفت :مولای من! آیا اهمیت نمی دهی که خواهرم من را در خدمت گذاری به تو تنها گذارد؟ به خواهرم بفرما که بیاید و من را کمک کند!

عیسا پاسخ داد: مرتاه! مرتاه! تو خود را مضطرب و نگرانِ چیزهای زیادی میکنی. اما مریم بخش بهتر را برگزیده است ،و این از او گرفته نخواهد شد.

انجیل لوقا باب 10 آیه ی 42-38

**************

اینم یه تحول جدید تو وبلاگ با یه مطلب تقریبا کوتاه

دوست داشتم مطلب قبلی بیشتر بمونه ولی چون طولانی بود اینو زدم که اگه دوست داشتین بعدا برید  پایینی رو هم بخونید . ضمنا بگم اون یه داستان واقعیه و من از خودم در نیاوردم

و اینم برای اونایی که نخوندن :

آرشیو کامل رنگی از رنگین کمان 

آرشیو کامل درس زندگی

و یک خبر داغ :

من یه گروه درست کردم که دوست دارم برای همه وبلاگیا و بقیه بچه ها باشه و خوشحال میشم که من رو اونجا هم تنها نذارید که اگه بذارید اینجوری میشم ...منتظرتون می مونم

اینم آدرس گروه

اول تو سایت عضو بشید یعد هم تو گروه عضویت رو بزنید . پس یادتون نره ! منتظرم نذارید ...

شاد باشید و آسمونی

فنجان چايی ازتميزي برق ميزد،عطرآن اتاق را پركرده بود، قندها را يك اندازه شكسته

 بود. پرسيدم :

_ چي كار ميكني ؟

_ هر كار كه باشد

_ چه شد كه آمدي اينجا ؟

ــ  بچه بودم كه پدر و مادرم تصادف كردند، مرا بردند پيش عمويم ،عمويم شش تا بچه

داشت، همه بچه هايش را دوست داشتم ، ازهمه شان بزرگتربودم ، زن عمو مهربان بود

 اما عمو هميشه عصباني بود نه فقط با من ، با همه ، با زنش  يا بچّه هايش ...

اوايل خيلي كتكم ميزد . ميگفت خودم كه بدبختي دارم تو هم  افتادي گردنم، تازه فهميده ام

 به هواي قبول مسووليت من تمام ارثيه پدر ومادرم را برداشته بود ، اما حتي يك قران هم

خرجم نميكرد ، نه براي من و نه براي زن و بچه هايش ...

اول دبيرستان بود كه پسري به نام احمد افتاد دنبالم ....

از چشمهايم تعريف مي كرد، خوش قيافه بود ، مهربان بود ، هر روزهمراهم ميامد تا

 دم در خانه ؛ توي مدرسه بچه ها بهم حسوديشون ميشد ...

خيلي ها بودند كه ميخواستند با احمد دوست بشوند، امّا احمد به هيچ كدام محل نميداد ؛

فقط من رونگاه ميكرد ، يك روز يكي ازبچه ها گفت: احمق جوابش رو بده اگر خسته بشود

 نيايد چي ....؟  شب خيلي فكر كردم . ديدم اگر نيايد ، دلم برايش تنگ مي شود ؛

فرداي آن روز نگاهش كردم ...

فهميد ، شروع كرديم به حرف زدن ..

اسمم رو پرسيد ، جواب سوالهايش رودادم ؛ چند وقت بعد ؛ يك روز گفت بيا برويم

 گردش ... . اول رفتيم پارك ، دستم رو گرفت ... .

مهربان بود ، بعد گفت بيا برويم خونه ... برايت كادو خريدم ...

رفتم خانه شان ، هيچ كس نبود ................

به زور بهم  تجاوز كرد ....

به احمد گفتم اقلا بيا بريم دكتر ...

گفت مگر ديوانه ام ؟ بريم دكتر بگوييم چه ؟

گفتم پس من چي كار كنم ....

گفت اگر اتفاقي افتاده باشد من كه نميتوانم كاري بكنم ، بابام هم بفهمد من را مي كشد ،

عموي تو هم اگر بفهمد تو را مي كشد ؛ پس خود را بكش اين طوري بهتر است

تا شب گريه كردم ...

رفتم يك ظرف نفت آوردم تو حموم ... ؛ در را از پشت قفل كردم .

زن عمو پرسيد چرا در را قفل مي كني ؟

گفتم هوا سرد است ؛ باد مي زند توي حمّام ...

نفت را ريختم روي موهايم و لباسهايم ...

كبريت كشيدم ... ميسوختم ، لباسهايم ، دستهايم  ، صورتم ، تنم ...

نتوانستم جلوي <